Η αναζήτηση θεμάτων ποτέ δεν ήταν το φόρτε μου. Συνήθως εχω διαφορετικές σκεψεις κάθε εβδομάδα, πάνω σε διάφορα θέματα που συχνά δεν έχουν να κάνουν το ένα με το άλλο.
Αυτή η εβδομάδα με έφερε σε ένα μικρό αδιέξοδο που εμοιαζε με το τείχος του Βερολίνου σε πιο small έκδοση. Καθόμενος λοιπόν μπροστα στον υπολογιστή και ακούγοντας μουσική μου έρχεται απλα να εκφραστώ για κάτι.
Για τι? Μα για ακριβώς το κομμάτι που ακουω αυτή τη στιγμή το “Escape The Nest” των Editors. Για μουσική γραφεις πάλι θα μου πείτε.
Όχι, γιατι απλά θέλω να μιλήσω για αυτο το κομμάτι και το τι λεέι. Θα το πάρω σαν γραπτό, όχι σαν μουσική.
Για όσους δεν έχουν ακούσει τη μπάντα, να πώ οτι οι στοίχοι τους (που γραφονται απο τον κιθαρίστα και τραγουδιστή τους Tom smith) αναφέρονται στον σύγχρονο άνθρωπο και στην αλληλεπίδραση του με τους άλλους ανθρώπους και τον κόσμο στην σημερινή παγκοσμιοποιημένη κοινωνία, με μια ιδιαίτερα σκληρή και κυνική αλλα ταυτόχρονα ακρως αληθινή γλώσσα.
Αντιλαμβάνονται οτι πλέον καθόμαστε στη σκιά των δορυφορικών πιάτων, οτι οι άνθρωποι είναι ευθραυστα πράγματα που όμως δεν σεβόνται τον εαυτό τους αλλα ζούν για να δουλεύουν σε πόλεις που όλοι είμαστε σίγουροι οτι στρέφουν κάποιου είδους κακία πάνω μας.
Μέσα απο αυτή την ολοένα και πιο διευρυνόμενη (τουλάχιστον απο οτι φαινεται στιχουργικά ) συνειδητοποιηση της πραγματικότητας του Smith, και μέσα απο την ανάγκη του για μια λύση στο υπαρξιακό κυνήγι του σύγχρονου ανθρώπου ,ανευ τάξεως κοινωνικής ή οικονομικής, απ’τον υλισμό και την καταναλωτική μανία, σκάει σαν βόμβα στη λογική του (και μας ) η επιτακτική ανάγκη, ο ψυχικός εξαναγκασμός πλέον να ξεφύγουμε απο όλα, να ξεφύγουμε απ’την πόλη, να ξεφύγουμε απ’τη “φωλιά”.
Το τραγούδι ξεκινάει με μια σκουρόχρωμη περιγραφή τοπίου, (σύννεφα και κτίρια εδώ, ο χρόνος μας και ο χώρος μας εδω ), και βάζει τον ακροατή στη θέση του πρωταγωνιστή.
Περπατώντας μέσα σε μια οποιαδήποτε απο τις ημι-πολιτισμένες μεγαλουπόλεις του κόσμου, καταλαβαίνεις κάποια πράγματα για τους ανθρώπους που είναι αδύνατον να αντιληφθείς στην μικρή ετούτη πόλη. Υπάρχει μιζέρια. Διαρηγμένες ψυχές που ούτε οι ίδιες αντιλαμβάνονται το τι τους συμβαίνει πλέον. Ξεχνάμε την κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα του κέντρου του Λονδίνου, ξεχνάμε την αρτιστική πλευρά της Νέας Υόρκης και κοιτάμε στα στενά και στις γειτονιές των μικρών.
Γκριζο. Ούτε γκλάμορ, ούτε λάμψη, ούτε τα όνειρα των νεο-μποεμ. Μόνο άνθρωποι που πηγαινοέρχονται στις δουλειές τους. Άνθρωποι που ακόμα και αν βρήκαν αγάπη, δεν πρόλαβαν να τη νιώσουν απ’το στρες.
Εδώ στέκεται το κομμάτι.
και μας μιλάει για τα τείχη τις καθημερινότητας που όλοι έχουμε γύρω μας (φυσικά και εμένα συμπεριλαμβανομένου ) που δεν μας αφήνουν να ξεφύγουμε αλλά μια μέρα θα πρέπει να τα σκαρφαλώσουμε και αυτα κι ας νιώθουμε μυρμήγκια.
Χαθήκαμε μεσα στο τσιμέντο?
Και εδώ έρχεται η κραυγή και ουρλιάζει “να ξεφύγουμε απ’τη φωλιά κάπως”, να μην κοιτάξουμε τους ουρανοξύστες και νιώσουμε μικροί, η ζωή σαν ρολόι χτυπάει κυλάει και φευγει, η νύχτες στο κέντρο των τεράτων που ονομάζονται μεγαλουπόλεις, γίνονται όλο και μεγαλύτερες, δεν μπορούμε να κοιμηθούμε, τα αστοχα όνειρα που μας δείχνουνε κάθε μέρα κάνουν θόρυβο και μας κρατάνε ξύπνιους.
Ακόμα όμως ζούμε, έστω και άδειοι έστω και νικημένοι. ΠΡΕΠΕΙ να ξεφύγουμε.
Τα φώτα της πόλης μας τραβάνε, πιστεύω οτι όλοι κατα καιρούς έχουμε νιώσει την έλξη, τις υποσχέσεις, την αδιορατη ελπίδα οτι αν χωθείς πιο βαθιά στο κέντρο, τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα και η ζωή καλύτερη….
Δεν αποπειράμαι να δείξω το βαθμό της οξυδέρκειας μου ούτε το αν μπορώ να γράψω καλά. και σίγουρα σιχαίνομαι το να γίνομαι μελοδραματικός. Απλά σε αυτούς τους στοίχους βρήκα την νικημένη μετουσίωση της γενιάς μου, και την άκουσα να ουρλιάζει οτι καταλαβαίνει τι της κάνουν.
Το τραγικό δεν είναι να δουλεύεις, ουτε να ζείς μια ζωή χωρίς καλλιτεχνικές ή φιλοσοφικές ανησυχίες. Το άσχημο δεν είναι να ακούς κονσερβοποιημένη μουσική, ούτε να φοράς μόνο οτι είναι στη μόδα. Η ασχήμια βρίσκεται στο να μην τα καταλαβαίνεις και να μην τα κάνεις απο απόλυτη επιλογή και δική σου βούληση. Είμαστε τα μυρμήγκια για τα οποία μιλάει το τραγούδι?
Στους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρέφομαι καθημερίνα κυριαρχεί μια επιθυμία, ένας κρυφός πόθος για τη φυγή απο αυτη την πόλη που τόσο φυλακισμένοι νιώθουμε μέσα της. Και δεν μιλάω για φυγή μόνο απ’την πόλη αλλα και απ’τη χώρα, απο μια μιζέρια που σχεδόν επιβάλεται πάνω μας, απ’την έλλειψη πραγματικής ζωής. Τα όνειρα οδηγούνε έξω σε Ευρώπη και Αμερική. Αλλά εγγυημένα, εκεί θα είναι καλύτερα?
Γιατι τελικά η σκέψη που κυριαρχεί σε τετοιες στιγμές είναι αν τελικά και σε μένα και σε αυτούς φταίει η πόλη, η χώρα, η κοινωνία ή τελικά συνολικά ο τρόπος ζωής και τα στάνταρ μέσα στα οποία κινούμαστε?
Αυτό τραγούδι λοιπόν, η μάλλον καλύτερη αυτή η κραυγή, δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε μια απλή μουσική συνθεση. Αντιπροσωπεύει μια γενιά που χωρίς να πάσχει απ’τη γεροντίστικη μελλοντοφοβία, έχει ήδη αρχισει να σπάει και να υποχωρεί. Σε αυτούς ακριβώς μιλάει, αυτοί πρέπει να σκαρφαλώσουν τα τείχη και αυτοί να ξεφύγουν απ’τη “φωλια”.
Όλος ο δίσκος είναι σαν να κρατάει εναν καθρέφτη απέναντι μας και να μας λέει “Σε ξέρω…”.
Το ζήτημα είναι να μας μάθουμε και εμεις.
(Αυτό το κομμάτι τυχαίνει να είναι και η πρόταση της εβδομάδας απο το Studio E αυτές της μέρες. Όλοι θα έχετε μια ευκαιρία να το ακούσετε, απλά κάποια στιγμή μην ανοίξετε απλως το ράδιο, ανοίξτε το μυαλό σας και την αντίληψη σας )
Recently...